MooiWeer
logo hessel

Hoe het allemaal begon

jonge jaren Hessel, Hessel schoolfoto

Het was 20 april 1955 dat ik op West Terschelling werd geboren. Mijn jeugd was vooral heel erg plezierig. Ik woonde met mijn vader, moeder en twee broers in een klein huisje van de Gasfabriek waar mijn vader stoker was. Later werd hij bootsman/kok op een van de schepen van rederij Doeksen. Het huisje stond aan de rand van het dorp vlak tegen de duinen, een fantastisch speelterrein. Op 11 jarige leeftijd verhuisden we naar de Douwe Tot laan waar ik nog vier jaar heb gewoond.

douwe totlaan Douwe totlaan 1967

Op mijn 16e wilde ik emigreren naar Canada om daar als houthakker mijn brood te gaan verdienen, maar mijn vader vond dit geen goed idee. Hij kwam op een goed moment met het verhaal, dat er in Hoorn een café te huur stond met de naam 'De Groene Weide'. Ik kon mij er op dat moment niet zoveel bij voorstellen, maar werd wel nieuwsgierig naar het café. We maakten een afspraak met de eigenaresse Lieske Groendijk en gingen de volgende dag al op de brommer naar Hoorn, waar ik tot op dat moment nog niet zo heel vaak was geweest. Ik woonde tenslotte op West.

Het café

hoorn 1593 Dorpsstraat Hoorn 1953

Wat ik daar aantrof was een café uit de vorige eeuw waar al 100 jaar niets veranderd was. Na een gesprekje van een half uur was alles rond. Ik kon gaan werken op de papieren van Lieske en zo geschiedde.

Groene Weide 1957 Groene Weide 1957

In november ben ik gaan verbouwen om het meest noodzakelijke aan te brengen, zoals telefoon, koelkast, bierpomp en een geiser voor warm water.

Groene Weide Groene Weide

Op 24 maart 1972 opende ik de deuren van de GW. Ontzettend druk had en kreeg ik het niet dus ik vulde mijn tijd met een beetje spelen op een geleende gitaar. Het waren een paar jongens uit het dorp die mij een beetje overeind hielden, plus de patattent die voor de GW stond. Verder was er niet veel te verdienen. Ik moest in september op de dijk aan het werk voor Dirk Verhagen om de laatste rekeningen te kunnen betalen.

Groene Weide binnen in de Groene Weide

De jaren die volgden werd het wonder boven wonder steeds drukker. Al snel was het muziek maken een niet meer weg te denken gebeuren in de Groene Weide. Veel feestjes op het strand met kampvuur muziek en heel veel lol. De eerste jaren runde ik de zaak samen met mijn grote vriend Piet Cupido die op dat moment voor tandarts studeerde in Groningen. Piet kon erg goed leren, dus die had veel vrije tijd. Samen konden we het zodoende prima redden.

De muziek

In 1977 op de begrafenis van een buurman ontmoette ik Gossen Smit, een leraar taalexpressie. Ik raakte met hem in gesprek en vroeg hem of hij teksten voor me wilde schrijven. In eerste instantie reageerde hij wat verbaasd, maar twee dagen later had ik de eerste teksten in huis van o.a. She's flying to America en Brother Sagitarius.

Hessel op gitaar Hessel

De hele winter werd er gewerkt aan een repertoire en ondertussen ontstond het idee om een LP op te nemen. Na weken van repeteren op de oude ADM werf in Amsterdam Noord zijn we beland in studio 'Zeezicht' van Rob van Donselaar. Hier hebben we mijn eerste LP 'Flamborough Head' opgenomen. Om de LP goed te verkopen hebben we in het café een boek neergelegd waar iedereen de plaat kon bestellen. Via dit boek werden ruim 1200 exemplaren verkocht, wat voor een eigen productie heel erg veel was.

De eerste single

In 1980 besloten we She's flying to America op singel te zetten samen met een nieuw nummer Apocalyptic genaamd. Omdat we het zo professioneel mogelijk wilden aanpakken besloten we een arrangeur aan te trekken. De singel werd echter geen succes en werd niet uitgebracht. Alle platenbazen vonden er van alles van, behalve goed genoeg om het uit te brengen. Daarna gebeurde er muzikaal niet zo heel veel. Ik speelde veel in de GW maar nieuwe liedjes werden er niet gemaakt. Ook tussen Gossen en mij ontstond er een beetje stilte. We hadden beide andere ideeën over waar het heen moest, dus gebeurde er niets meer. In 1984 ontmoete ik Kees Brakkee. Kees, leraar engels en gek van muziek, kwam al jaren in de GW en luisterde graag naar mijn muziek. Hij zou voor mij proberen teksten te schrijven. Zo heeft hij de teksten voor de CD's 'Just my luck' en 'Dust' geschreven. Ook het singeltje Somebody Told Me is geschreven door Kees.

De eerste CD

Dust was de eerste CD die werd uitgebracht door een grote platenmaatschappij, namelijk Polydor. Nadat we in Franeker en in Koog a/d Zaan grote optredens hadden gedaan kwam het idee om Ahoy te gaan doen. Eigenlijk is dat idee als geintje begonnen. Het was Andre Roosenburg die na het concert in Franeker zei dat ik Ahoy maar moest doen. Zo werd er een afspraak gemaakt met de directeur van Ahoy, Hans van Amerongen. Alles was geregeld, en Ahoy ging nu toch echt gebeuren. Het eerste concert was al uitverkocht nog voor we er goed en wel een advertentie voor hadden kunnen plaatsen dus werd er een tweede concert aan toegevoegd. Het werd een succes met alle publiciteit die daarbij hoorde. De telefoon stond roodgloeiend, elk TV-programma wilde ons wel hebben. Zo zijn we in de TV show van Ivo Niehe, de 5 uur show, RUR en nog vele andere programma's beland. Het was een geweldige ervaring en de twee concerten in Ahoy waren een enorm succes.

Een jaar later is ook 'Terug naar Terschelling' nog uitgebracht op Single. Deze kwam tot de 18e plaats in de top 40. Daarna werd het langzamerhand een beetje rustiger en verdween de belangstelling vanuit Hilversum een beetje. Dit had ook te maken met het feit dat ik heel veel programma's niet kon of niet wilde doen. Het is voor mij toch heel moeilijk om uit te breken. Meestal ben ik dan twee dagen kwijt en als het dan ook nog om maar 3 minuten gaat wordt het helemaal een moeilijke beslissing.

Me

In 1993 ben ik begonnen met het opnemen van de cd 'Me', waarvan ik niet alleen de muziek heb gemaakt maar ook de teksten. Deze teksten verschenen onder mijn pseudoniem Ray Maccannon. De reden hiervan was dat ik geen commentaar wilde wat betreft het gebruik van de engelse taal. En inderdaad, veel mensen die niet direct fan van mij zijn maakten de opmerking: "Leuke cd, en ook de teksten zijn dit keer erg goed." Ik heb daar wel van genoten, omdat ik weet wanneer ik ze onder mijn eigen naam had gepubliceerd er een hoop commentaar was geweest. De presentatie van 'Me' was in Vredenburg Utrecht, waar we in februari 1994 drie concerten hebben gegeven. Deze cd heb ik weer op ons eigen label uitgebracht.

Verschillende podia Vele podia

In 1992, een jaar na Ahoy, hebben we twee keer opgetreden in Thialf. Om voor het publiek betere zichtlijnen te krijgen zijn we daar dwars gaan spelen, met het podium op de lange zijde. Het podium werd in de tribune opgebouwd en het ijs werd afgedekt. Aan weerszijden van het podium maakten we de geweldig brede stranden, twee keer honderd meter, met als decor de skyline van Terschelling. We hadden de Walvis nagebouwd en Heart Break Hotel, er stonden echte borden met strandwaarschuwingen en we hadden kampvuurtjes. Maar daar zag je in het begin niets van, want er hingen gordijnen voor. Gehuurde gordijnen, driehonderd meter lang, uit België. Alleen het ophangen daarvan was al een enorme operatie!

Na Thialf kwam in 1999 het meertje van Hee. Een thuisconcert voor 7.500 man. We wilden nooit hetzelfde doen en we wilden een keer een echte thuiswedstrijd spelen, zeg maar. Dat was het idee. We hebben gewoon een podium in het meertje gebouwd, met steigers en alles erop en eraan. Ook hadden we waterschermen met daarop lichtprojectie. Prachtig. De tent was halfrond, je kon er doorheen kijken. Die hadden we een keer gezien op het Museumplein.

In 1995 even geen muziek en zijn we begonnen met het slopen van de kampeerboerderij West End. Deze boerderij heb ik overgenomen van mijn ouders, en was hard aan vernieuwing toe. Omdat de vele scholen en groepen de boerderij in het verleden zo ongeveer gesloopt hebben leek het mij een goed idee om er iets anders van te maken. Twee luxe appartementen voor 12 a 14 personen zijn drie jaar later klaar voor de verhuur.

In 2000 was de CD "Flotsam" eindelijk klaar, en werd uitgebracht onder het platenlabel CNR.

In maart 2003 vond ik het weer tijd worden voor een concert op de wal en hebben we twee avonden in de Heineken Music Hall opgetreden onder de naam ‘Hessel doet het weer’. We hadden de liedjes opgedeeld in vier jaargetijden. We begonnen met storm en regen, de herfst. Het was een heel spektakel, inclusief wind, sneeuw en regen. Heel bijzonder was dat we allerlei beelden op het plafond projecteerden. En voor mij persoonlijk was het bijzonder dat Tess er voor het eerst solo zong.

In 2005 heb ik nog een keer opgetreden in Thialf, ‘Hessel voor Hessel’. Het doel was om geld in te zamelen voor kleine Hessel, een jochie van vijf, die leed aan een zeldzame ziekte. Het was een relatief sober gebeuren, want het moest geld opleveren natuurlijk.

In mei 2008 bestond Rederij Doeksen honderd jaar en dat werd ondermeer gevierd met een concert op het strand bij paal 8, samen met Ellen ten Damme. Zij deed een paar nummers solo en samen deden we een duet van Ike en Tina Turner. Het was een heel koude avond, en dus ben ik in de pauze doorgegaan met kampvuurliedjes.

In 2010 waren we het bijna, maar in 2011 waren we het echt: de Groene Weide werd uitgeroepen tot het beste café van Nederland. Het is bijna niet te snappen, maar het oubollige kleine dorpscafeetje groeide uit tot een volwaardig bedrijf met landelijke bekendheid, met muziek in de hoofdrol. Het juryrapport repte over ‘Een wereldzaak op het eiland’ en ‘Een compleet en uniek bedrijf dat draait als een geoliede machine’. Daar ben ik natuurlijk heel trots op! Het is voor iedereen die bij de Groene Weide betrokken is een enorme opsteker en ook een stimulans om ons best te blijven doen om een topcafé te blijven.